عربى خواندن است و ترجمه‌اش به‌هيچ زبانى كافى نيست ، زيرا قرآن ركن ايمان است و نماز پايه‌اى از ايمان ، و هر دو بايستى در نماز به‌زبان وحى خوانده شوند ، تا حالت بين‌المللى اين آخرين وحى به‌زبان ويژه‌اش هم‌چنان پايدار بماند ، و كمترين آگاهى از زبان وحى اين است كه نماز : عمود دين ، با همان زبان عربى به‌گونه‌اى بين‌المللى و همگانى هم‌چنان به‌چهره زيباى خود باشد . در ركعت‌هاى سوم و چهارم مسأله‌ى 270 - اين‌جا مخيرى كه تنها حمد بخوانى و يا يك مرتبه و چه بهتر كه سه مرتبه « سُبْحان‌َاللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ وَ لا إلهَ إلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أكْبَرُ » بخوانى ولى جمع ميان حمد و تسبيحات و با بخشى از هريك جايز و كافى نيست . ركوع مسأله‌ى 271 - ركوع مانند سجود از حالات اختصاصى و كمال خضوع در برابر حضرت اقدس الهى سبحانه و تعالي است ، و براى غير خداى متعال هرگز جايز نيست كه به‌قصد عبوديت در برابر غير خدا شرك ، و به‌قصد احترامش مساوى قرار دادن خلق با خالق متعال ، و مصداق آيه‌ى « تَا للَّهِ إنْ كُنّا لَفى ضَلالٍ مُبين . إذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعالَمينَ » « 1 » است . و اين « ركوع » - كه خضوعى اختصاصى در محضر حضرت اقدس الهى سبحانه و تعالي است - با اصالتى كه در نماز دارد - خود مقدمه‌اى است براى سجود كه حالت خضوع بيشترى است ، و گويى براى آگاه ساختن نمازگزار كه خضوع ركوعى كافى نيست بايستى به‌حالت نخست برگردى و يكباره به‌سجود روى كه حالت نهايت خضوع است . پس از خواندن سوره نوبت ركوع است به‌اندازه‌اى كه لااقل نوك انگشتانتان به‌زانوهايتان برسد « 2 » ، و احتياط مستحب است كه به‌اندازه‌اى خم شوى كه كف دست‌ها

--> ( 1 ) - ( سوره‌ى شعرا ، آيه‌ى 98 ) به‌خدا قسم ما محققاً در گمراهى روشنگرى بوديم . چون شما را با پروردگار جهانيان برابر مىكرديم ( 2 ) - مرحوم سيد ابوالحسن اصفهانى